5. Dezem­ber

von Dominik Wierl am 5. Dezember 2025

Knecht Rup­p­recht bei am Auf­ge­klär­ten
Der klo­ane, fre­che Heri­bert – de Ner­ven­säg vom gan­zen Haus –
war ziem­lich kech und auf­ge­klärt, bezüg­lich Storch und Nikolaus.

„Ha, Niko­laus im roten Hemad, des is doch bloß a Kin­der­schreck,
glabts, wenn a Sol­cher zu mir kem­mat, daß i den unban­dig derbleck!

I woaß genau, wia de Gschicht is, es gibt ja gar koan Niko­laus!
Wenn oaner zu mir kaam, ganz gwiß, den lachert i bloß rich­tig aus!“

So hat der kloa, frech Heri­bert — vom Häu­ser­block de größ­te Plag -
im Hof drunt uma­nan­der­plärrt am Nikolaustagnachmittag.

Doch wias na dun­kel wird, zur Nacht, siecht oiß a bis­serl anders aus.
Der Heri­bert hat auf­gregt glacht: „Ha, so a Krampf, — Sankt Nikolaus!“

Da pumerts an der Tür ganz laut, a Rie­sen­kram­pus pol­tert rei -
Der Heri­bert hat gschluckt und gschaut und… halt´se bei der Mama ei.

Der Kram­pus schimpft und halt sei Pre­digt, schütt´erst am Schluß sein Sach aus
der Heri­bert, total erle­digt, steht no lang da wia a ´tauf­te Maus.

Erst wia oiß rum is, längst, kom­plett, kimmt in sei Mund­werk wie­der Leben:
„Wenn mi der Kram­pus oglant hätt, na hätt i eahm an Fuaß­tritt ´geben.

I wollt bloß ned“ – so lüagt er schlecht — „daß er de Trep­pen abi­f­lia­gert….
Und jetz­tat, Mama, war´s halt recht, wenn ich a tro­cke­ne Hosen kria­gert!“
Nach Hel­mut Zöpfl

Andrea Scheck
Stell­ver­tre­ten­de Gauschriftführerin